Vrijdag 10 februari was het een volle bak in Museum de Zwarte Tulp. Deze keer niet met museumbezoekers, maar met vrijwilligers van het museum. Aanleiding voor deze bijeenkomst was het afscheid van bestuurslid Theo Meeder. Per 1 januari jl. heeft Theo zijn functie als lid van het bestuur neergelegd. Reden genoeg om samen met de vrijwilligers terug te kijken op de achter ons liggende bestuursperiode waarin Theo vooral actief was in bouwzaken.
En een bouwer is Theo.Om maar met het meest imposante te beginnen: de bouw van het gedeelte van het museum waarin de directiekamers van kunstzandsteenfabriek Arnoud (later van Herwaarden geheten) werd gerealiseerd. Was het ontmantelen van de kamers in 2000 bij de oude steenfabriek al een gigantische klus. Om te komen tot de gerealiseerde nieuwbouw mag wel een echt huzarenstukje genoemd worden.
Het was misschien maar goed dat het tot 2003 duurde voor dat er met de opbouw begonnen kon worden. De vrijwilligers kregen daardoor tijd om wat afstand te nemen en weer nieuwe energie op te doen.
Theo was natuurlijk wel doorgegaan, want voor je tot realisatie komt moeten er heel wat hobbels genomen worden. Zoals architectenoverleg, het verkrijgen van de vergunningen en natuurlijk de financiën.
Frans Kieboom,
penningmeester van het museum, memoreerde in zijn toespraak diverse keren de krappe financiën waarmee gewerkt
moest worden. Waarvoor Theo dan weer creatieve en originele oplossingen wist te bedenken.De opbouw van het interieur van de steenfabriek was een klus die heel wat zweetdruppeltjes gekost zal hebben. Eerste berenklus was het plankje voor plankje schoonmaken van de parketvloer. En dat onder andere door mensen, zoals Frans Kieboom, die in hun betaalde banen als enig gereedschap hun pen hanteerden! Toen zal wel eens, niet door Theo Meeder natuurlijk, getwijfeld zijn aan de haalbaarheid van de onderneming. Nu kijken de vrijwilligers op deze periode in hun leven terug als op een periode die ze voor geen goud hadden willen missen.
Met de realisatie van deze nieuwbouw waren de wapenfeiten van Theo niet ten einde. Frans Kieboom ging nog even door met zijn opsomming van klussen. Zoals de klimaatbeheersing, die weer nodig was om het predikaat geregistreerd museum te verkrijgen.
En de plannen voor de tuin met daarin plannen voor een fraaie tuinafscheiding. Dit plan moet overigens nog gerealiseerd worden.
Wat wel gerealiseerd werd was de opzet om de vroegere directiekamers niet alleen museaal te gebruiken maar ze ook aan te bieden voor het houden van groepsbijeenkomsten en feestelijke partijen in een zeer aparte omgeving. En nog weer later werd het museum ook nog huis der gemeente. Er kan dus getrouwd worden in Museum de Zwarte Tulp.
Theo Meeder beantwoordde op zijn zeer eigen wijze de toespraak van Frans Kieboom. Hij benadrukte dat het
weliswaar hectische tijden waren geweest, maar dat hij er zeer veel plezier aan had beleefd. En vooral dat
alles wat er bereikt is er was gekomen door de inzet van alle vrijwilligers samen. Zo betrok Theo in zijn
toespraak ook nog de enorme verdienste die Cees Noordermeer, inmiddels ook oud vrijwilliger, voor het museum
heeft gehad. Cees werd door Theo uitgenodigd om naast hem te komen staan en de aanwezige vrijwilligers stemden
luid applaudisserend in met Theo's loftuiting op Cees.Dat Theo niet in een zwart gat zal vallen werd duidelijk toen zijn nieuwe activiteiten aan de orde kwamen: het te bouwen verpleeghuis en het hospice.
Na de toespraakjes was er tijd voor een gezellig samenzijn. Wat weer goed is voor de onderlinge band tussen de vrijwilligers. Want een hechte band is broodnodig om de organisatie goed te laten verlopen. Een organisatie waarin we Theo node zullen missen, maar waarbij het gelukkig zo zal zijn dat we hem nog dikwijls in het museum zullen zien.
 |
 |
